Już samo wejście na teren dworca w Bagdadzie może być dla Europejczyka zaskoczeniem: na drodze prowadzącej do budynku stoi posterunek, w którym żołnierze dokładnie sprawdzają bagaże podróżnych. Kontrola powtarza się jeszcze przed odjazdem pociągu – tylko, że tym razem z udziałem psa, który sumiennie obwąchuje ustawione w rzędzie walizki i torby. Pasażerów bacznie obserwują żołnierze z bronią. Takie środki bezpieczeństwa nikogo w Iraku nie dziwią, tym bardziej przy tak ważnych obiektach jak dworzec.
Pociąg ruszył punktualnie o 8 rano. Cel: Samarra – miasto znane z wielkiego meczetu ze spiralnym, ponad 1100-letnim minaretem. Nasi współpasażerowie jadą tam z innych pobudek niż my, bowiem Samarra to jedno z głównych miejsc pielgrzymkowych dla szyitów. Znajduje się w niej meczet, będący miejscem spoczynku dwóch imamów i właśnie prawdopodobnie dlatego zdecydowano się uruchomić tę linię. Pociąg odjeżdża z Bagdadu raz w tygodniu w piątki rano (jest to dzień modlitwy – odpowiednik niedzieli dla muzułmanów), a wraca do stolicy o 15 – akurat, żeby zdążyć na modlitwę w sanktuarium i wrócić przed nocą.
Skład na pierwszy rzut oka sprawia wrażenie nowoczesnego, choć dłuższa inspekcja ujawnia zużycie poszczególnych elementów wyposażenia. Szczególnie rzucają się w oczy przybrudzone fotele. Iracką kolej pasażerską obsługuje 10 pociągów produkcji chińskiej spółki CRRC Qingdao Sifang. Składy te, wyprodukowane w 2015 r., są napędzane silnikami diesla – na trasie nie ma trakcji. W pociągu znajdują się zwykłe miejsca siedzące (w wagonie bezprzedziałowym) oraz kuszetki. I to właśnie na nie mieliśmy bilety. Przedział wyposażony był w dwa łóżka, szafki, telewizor i kran. Te dwa ostatnie nie działały (być może są wyłączane na krótszych trasach). Działały natomiast krany w łazienkach, które – odmiennie niż w Europie – wyposażone były w toalety kucane zamiast muszli sedesowej. W pociągu znajdował się również wagon restauracyjny, ale funkcjonujący wyłącznie na dłuższej trasie z Bagdadu do Basry.
Główną bolączką pociągu do Samarry jest jego niska prędkość (średnio 30–40 km/h). Konduktor uprzedził nas, że podróż może trwać nawet cztery godziny, choć nam się poszczęściło i dojechaliśmy „tylko” w trzy. Wynik ten nie imponuje, zważywszy na fakt, że cała trasa liczy ok. 120 km. Dodatkowo pociąg nie sunie płynnie po torze, a raczej się trzęsie – przez co jazda przypomina momentami podróż statkiem zamiast nowoczesną koleją. Kolejnym problemem, istotnym z punktu widzenia zarówno przewoźnika jak i pasażera – choć w pierwszej chwili może to brzmieć niepoważnie – są dzieci rzucające kamieniami w przejeżdżające pociągi. Tydzień po naszej podróży w telewizji wystąpił przedstawiciel kolei, który zaapelował do rodziców i szkół o pilnowanie oraz edukowanie najmłodszych. Na szczęście pociąg, którym podróżowaliśmy, zaczął kursować od niedawna, więc budził zainteresowanie, a dzieci zamiast rzucać kamieniami, radośnie machały do pasażerów.
Ostatnio dodane
Na hulajnodze minął się ze śmiercią
Hiszpania: Zmiany w planach modernizacyjnych po katastrofie na linii KDP?
Kolejne pociągi akumulatorowe w Czechach na horyzoncie. Trwa przygotowanie infrastruktury
Trzy miesiące bez prawa jazdy za brawurę na torach. Koniec pobłażania dla kierowców łamiących przepisy
Trwa rozbudowa Westbahn pod Linzem. Będzie kolejny odcinek czterotorowy
Wielkopolska: POLREGIO ogłosiło przetarg na mobilny symulator pociągów
PKP S.A. partnerem promocji filmu „Nasza rewolucja”
Nowy rozkład jazdy 2026/2027 – więcej pociągów, nowe przystanki i reaktywowane trasy





