Wagodny serii 102N w Poznaniu

Były to pojazdy dwuczłonowe, połączone przegubem, oparte na trzech wózkach jezdnych, z czego skrajne były wózkami z napędem silnikowym, natomiast środkowy był wózkiem tocznym. Każdy wózek został wyposażony w dwa na wózek, połączone szeregowo silniki prądu stałego typu LTb-220 o mocy 41,5 kW oraz hamulce szynowe. Wyposażenie elektryczne zapożyczono z wagonów warszawskich serii 13N, natomiast część mechaniczną odwzorowano z prototypowego wagonu 15N.

W przeciwieństwie do wagonów 13N oraz późniejszych 102Na i 803N zmieniono wygląd czoła i tyłu tramwaju, montując duże przeszklenia. Szyba czołowa miała ujemny kąt nachylenia, co niestety przeszkadzało motorniczym podczas prowadzenia wagonu w porze nocnej (odbicia światła z wnętrza pojazdu). Do poboru prądu z sieci trakcyjnej zastosowano odbierak prądu OTK-1. W 1992 roku podczas jednej z moich wizyt w Poznaniu patrząc na jadący 102N powiedziałem koledze: „jedzie kanciak”… i tak przyjęło się określenie tych wagonów w Poznaniu i w innych miastach gdzie były eksploatowane.

Wagony w MPK Poznań otrzymały numery taborowe w przedziale od 1 do 8. Malowanie fabryczne tych pojazdów było kremowo-zielono-kremowe i takie pozostawało przez kilka kolejnych lat. W miejscach wózków wycięto fartuchy i przemalowano je także na kolor zielony. Wagony serii 102N kursowały po ulicach Poznania praktycznie na każdej linii, która była wyposażona w pętlę do zawracania. Na początku „kanciaki” stacjonowały na zajezdni Głogowska, ale większość swego czasu do końca swojej służby liniowej spędziły na zajezdni Madalińskiego.

Lata 90-te to boom reklamowy, który także udzielił się stodwójkom. Niektóre z nich miały całkiem ciekawe barwy reklamowe, ale zaczęto przemalowywać je w nowy schemat malowania, czyli jasny zielony z żółtym fartuchem. W przeciwieństwie do serii 102Na, MPK nie przeprowadziło jazd próbnych w trakcji ukrotnionej, a wygląd wagonów praktycznie do końca nie odbiegał temu po dostawach z chorzowskiego „Konstalu”. Liniowej eksploatacji tramwajów typu 102Na zaprzestano w 2004 roku (szczegóły rozpoczęcia i zakończenia eksploatacji poniżej).

Jeden z pojazdów o #1 zachowano jako historyczny natomiast drugi o #5 przekazano do Warszawy, gdzie także jako tramwaj zabytkowy w barwach MPK Poznań przy różnych okazjach jeździ ulicami stolicy.

Tekst i zdjęcia: Michał Grossmann